Is mijn data buiten bereik van Amerikaans recht als de server in Europa staat?
Een server heeft een adres. Het bedrijf dat hem beheert heeft een paspoort. Mensen vragen meestal naar het eerste en vergeten het tweede.
De vraag doet ertoe vanwege een Amerikaanse wet uit 2018, de CLOUD Act. Die maakte een einde aan een geschil dat tot aan het Hooggerechtshof was gekomen, over een e-mail in een datacentrum in Ierland. De uitkomst, zoals het Amerikaanse ministerie van Justitie haar beschrijft: aanbieders die onder Amerikaanse rechtsmacht vallen, moeten gegevens afgeven waar een geldig Amerikaans bevel om vraagt, waar het bedrijf die gegevens ook bewaart. De Europese privacytoezichthouders lezen de wet net zo: hij reikt tot aanbieders onder Amerikaanse rechtsmacht, ongeacht waar de gegevens zijn opgeslagen.
'Gehost in Frankfurt' beantwoordt dus de vraag waar de schijven staan. Het beantwoordt niet de vraag welke rechter het bedrijf een bevel kan sturen.
Enige verhouding helpt hier. Dit is een wet over strafrechtelijk onderzoek, en hij werkt via een juridische procedure, niet doordat iemand door je mappen bladert. Een aanbieder kan een bevel in bepaalde gevallen aanvechten. Veel praktijken zullen het risico klein vinden voor wat zij bewaren. Maar een praktijk die vertrouwelijke dossiers van anderen bewaart, hoort op zijn minst te weten voor welke van haar programma's de vraag speelt, want de mensen in die dossiers hebben er nooit iets over te zeggen gehad.
De nuttige vragen gaan over eigendom. Van wie is het bedrijf dat de dienst levert, en van wie is dat bedrijf weer? Waar is de moedermaatschappij gevestigd? Als een Europees bedrijf vorig jaar is gekocht, door wie dan? Software kan Europees zijn naar adres en Amerikaans naar eigendom, en andersom.
Je hoeft niets met de antwoorden te doen. Ze veranderen weinig aan je dinsdag en veel aan wat je eerlijk kunt zeggen tegen een cliënt die vraagt waar zijn dossier staat.
Laatst nagekeken op 16 november 2026. Informatie, geen juridisch advies.